Schrijfactie Amnesty International - Vrijzinnigen Heerde

Ruimte voor ontmoeting en inspiratie voor mensen van nu!
Ga naar de inhoud

Diet en Ineke in de Bethelkerk in Den Haag

Vrijzinnigen Heerde
Gepubliceerd door in Nieuws ·
Vrijdag 11 januari 2019

In de december week hebben we afgesproken dat we naar de Bethelkerk in Den Haag gaan. Diet Bredenoord en ik en we nemen als publiek zus en echtgenoot mee. De laatste chauffeurt ook, wat heel comfortabel is. Om 8.00 verzamelen we op de carpoolplaats in ‘t Harde. Donker is het en rillerig weer. Met koffie en broodjes en mooie gesprekken onderweg zijn we prima op tijd, rond kwart voor tien. Onze diensten beginnen om 11.00 uur, Diet eerst. Er is koffie en we laten ons op de hoogte brengen van hoe het er inmiddels voorstaat. Op mijn vraag of er nog licht gloort aan de horizon zegt de gastvrouw van dienst, dat er wel enige hoop en wellicht beweging is. Als dat niet zo was, had het geen zin om door te gaan. Dat is positief nieuws. We horen pianomuziek en kijken elkaar aan:’Hadden we Gerben maar bij ons!’, maar we wisten niet of er muzikale begeleiding zou zijn. Misschien voor de volgende keer? We hopen dat er geen volgende keer meer hoeft te komen. We praten met een predikant uit Kampen, die de afgelopen nacht van 12.00 tot 7.00 dienst heeft gedaan. Hij had een aardige groep mensen meegenomen en ze hadden aan de hand van de CD van Stef Bos mooie gesprekken gevoerd. Oh, ja, dat kan natuurlijk ook. Diet en ik hadden vooral het format van een kerkdienst voor ogen, maar je kunt ook andere vormen bedenken. Misschien voor de volgende keer, of nee, liever geen volgende keer maar een familie die mag blijven. Dan is het opeens zover en gaat Diet voor in haar viering. Ze heeft een mooi gedeelte uit het Oude Testament gekozen van de profeet Zacharia, die ‘droomt’ via de stem van de Eeuwige over oude mensen die leunen op hun stok en krioelende kinderen op de straten en pleinen. Een teken van hoop. Ze vertelt een verhaal over een Japanse vrouw die een geadopteerde broer heeft. Niet een gewone broer maar een die al jaren in de gevangenis zit en de doodstraf heeft gekregen. Over twee mensen die elkaar niet loslaten en trouw blijven. Eigenlijk gaat het over hoe mensen elkaar vasthouden als het nodig is en kunnen loslaten als dat moet. Over hoop gaat het en over de moed niet opgeven, een thema dat natuurlijk juist op deze plaats heel erg raakt. Ze heeft ook mooie muziek meegenomen, waar iedereen erg van geniet. Om 12.00 mag ik en ik trek een beetje van leer tegen de politiek, tegen keuzes die maar niet gemaakt worden en laat nog eens horen hoe radicaal Jezus kon zijn in zijn heilige verontwaardiging, Mattheus 23 vers 23:’Blinde leiders zijn jullie, die uit hun drank de muggen ziften, maar een kameel wegslikken’. We zingen veel, maar kunnen niet alles goed a-capella zingen. Er staat een mevrouw op die zegt dat ze wel piano kan spelen! Wat een reddende engel zeg, als het lastig wordt springt ze in en speelt mee. Achter ons hangt een kunstwerk. Twee mensen, een vrouw met een kind op de arm, gewikkeld in warmhoudfolie, u weet wel, dat goud glinsterende spul waar bootvluchtelingen ingepakt worden als ze aan wal komen,….. mogen komen moet ik inmiddels zeggen….Op de achtergrond is een blauwe zee geschilderd en een wolkenhemel. Er gaat iets verontrustends vanuit, maar ook iets troostends. Wij mensen kunnen elkaar wel helpen, maar hoe is het toch zover gekomen dat vluchtelingen eerst zo moeten lijden? Het was goed, bijzonder en bizar om hier vandaag te zijn. We hopen/wensen/bidden dat het spoedig afgelopen mag zijn, ten goede uiteraard.
Diet en Ineke





Terug naar de inhoud